من هميشه ترا مي ستودم

من هميشه بهار را در چشمان تو مي ديدم

من هميشه از دوريت رنج مي بردم

من هميشه در کنارت دنيا را زيبا مي ديدم

من هميشه محو تماشاي نگاهت بودم

من هميشه مشتاق شنيدن صدايت بودم

من هميشه ، همه جا فقط ترا مي ديدم

من هميشه در التهاب ديدارت مي سوختم

من هميشه برايت بهترين ترانه ها را مي سرودم

افسوس که تو هميشه با همه اينها بيگانه بودي

مي گي كه شايد كه خوابم رو ببيني

چشاي خيس كه خوابيدن نداره

ميگم چشم تو باشه قبله من

ميگي چشم كه پرستيدن نداره

هواي چشمم امشب ابر ابره

وليكن ناي باريدن نداره

نگات كاش چشمه بود و مال من بود

حالا درياست و نوشيدن نداره

ازت خواستم بپرسم اما ديدم

جواب نه كه پرسيدن نداره

چو لبخندي زدي به گريه من

بازم هم رفتن باز هم رفتن .....رفتنی که با هميشه فرق داره

اينبار برای هميشه..... با اميد شروع شد و با هيچ به پايان رسيد

ديگه هيچ بهونه ای برای موندن و ادامه دادن نيست.

با يک دنيا خاطره..... با يک دنيا بی آرزويی...... بدرود.....بدرود.

آخر دل مارا تو فنا کردی و رفتی

بيهوده مرا چشم براه کردی و رفتی

آن کاخ اميدی که بنا کردم از عشقت

خاکستری از آن تو بپا کردی و رفتی

  RSS